درمان حساسیت پوستی در نوزادان انواع حساسیت های پوستی در نوزادان با عکس


آلرژی پوستی به عنوان یک بیماری مزمن پوستی تعریف می شود که به دلیل پاسخ غیر طبیعی سیستم ایمنی بدن به یک ماده ناشناخته رخ می دهد. آلرژی پوستی در نوزادان نیز می تواند ناشی از غذا، نیش حشرات و واکنش های دارویی باشد. در نوزادان، آلرژی پوستی معمولاً به صورت بثورات، تورم و خارش پوست ظاهر می شود. در ادامه این مقاله به بررسی شایع ترین انواع حساسیت های پوستی در نوزادان و راه های درمان آن می پردازیم. آلرژی های پوستی رایج در نوزادان انواع مختلفی از حساسیت های پوستی در نوزادان وجود دارد که هر کدام علل، علائم و درمان های متفاوتی دارند. شایع ترین انواع حساسیت های پوستی در نوزادان عبارتند از: اگزما (درماتیت آتوپیک) کهیر درماتیت پاپولار درماتیت تماسی در ادامه به بررسی علل، علائم و راه های درمان هر یک از این 5 بیماری آلرژیک در نوزادان می پردازیم. لازم به ذکر است که پوست نوزادان به دلیل آسیب پذیری بیشتر نسبت به کودکان و بزرگسالان مستعد ابتلا به این بیماری های مزمن پوستی است. بنابراین تا حد امکان از بروز این بیماری ها جلوگیری کنید و در صورت ابتلا سریعا به دنبال درمان باشید. 1- اگزما در نوزادان درماتیت آتوپیک یا اگزما یکی از شایع ترین آلرژی های پوستی در نوزادان است که منجر به خارش همراه با التهاب مزمن و مکرر می شود. چین های صورت و پوست شایع ترین مناطقی هستند که تحت تاثیر این بیماری قرار می گیرند. علل و علائم اگزما در نوزادان یکی از مهم ترین علل اگزما در نوزادان استنشاق یا تماس با گرد و غبار خانه، مو یا شوره سر حیوانات خانگی و گرده گیاهان است. علاوه بر این، محرک های پوستی مانند الیاف پشم یا نایلون، صابون ها، لوسیون های معطر و برخی مواد اکریلیک نیز می توانند باعث این مشکل شوند. لازم به ذکر است که تنها کمتر از 10 درصد از نوزادان به دلیل آلرژی غذایی دچار اگزما می شوند. مهمترین علائم این بیماری در نوزادان عبارتند از: خارش. برجستگی های قرمز کوچک روی صورت، پیشانی، پوست سر و تنه. پوست خشک. برجستگی های قرمز روی ساعد، زانو و مچ پا (در نوزادان در حال خزیدن). درمان اگزما در نوزادان. از دادن این حساسیت پوستی به نوزاد خود بدون مشورت با پزشک خودداری کنید. با این حال، مهم است که بدانید کورتیکواستروئیدهای موضعی می توانند برای بهبود علائم اگزما استفاده شوند. همچنین، آنتی هیستامین ها هنگام خواب معمولا برای اثر آرام بخش برای کمک به تسکین خارش تجویز می شوند. استفاده از کرم های مرطوب کننده پوست نیز ممکن است مفید باشد. لازم به ذکر است که برای درمان اگزما باید از مالش و لمس پوست نیز خودداری کرد. کهیر در نوزادان کهیر یکی دیگر از آلرژی های شایع در نوزادان است که می تواند به صورت تورم سطحی در هر قسمت از بدن ظاهر شود. کهیر یک بیماری پوستی است که در اثر مصرف مواد غذایی حساسیت زا و همچنین تماس ایجاد می شود. با برخی مواد ایجاد می شود. علل و علائم کهیر در نوزادان اگرچه برخی از کهیرها بدون دلیل ظاهر می شوند، اما خوردن برخی غذاها، مصرف برخی داروها، انتقال برخی ویروس ها به نوزادان، پوست و مدفوع حیوانات خانگی، درجه حرارت بالا و گرد و غبار از مهمترین علل آن هستند. کهیر در نوزادان. علائم و نشانه های اصلی کهیر در نوزادان عبارتند از: وجود ضایعات و برجستگی های قرمز، داغ، متورم. ضایعات پوستی با خطوط صورتی یا قرمز با مرکز رنگ پریده. خارش شدید در ناحیه کهیر. درمان کهیر در نوزادان. قطع مصرف آلرژن بهبود یافته و نیازی به مداخله پزشکی گسترده ندارد. با این حال، خارش ممکن است با قرار دادن پوست در معرض آب ولرم کاهش یابد. در صورت لزوم، متخصص اطفال ممکن است لوسیون کالامین موضعی یا آنتی هیستامین های خوراکی را برای نوزادان تجویز کند. کهیر پاپولار در نوزادان کهیر پاپولار نوعی کهیر و یک بیماری التهابی مزمن است که در اثر نیش حشراتی مانند کک، ساس، مگس و کنه ایجاد می شود. اگرچه این بیماری در کودکان بالای دو سال شایع است، اما می تواند در نوزادان نیز رخ دهد. علل و علائم کهیر پاپولار در نوزادان همانطور که گفته شد، علت اصلی کهیر پاپولار واکنش بیش از حد بدن به نیش حشرات است. برای جلوگیری از این حساسیت پوستی در نوزادان، اتاق و محل خواب نوزاد را از نظر وجود حشرات احتمالی بررسی کنید و در برخی موارد از حشره کش های مناسب (بی خطر برای نوزادان) استفاده کنید. این بیماری مزمن معمولاً به صورت پاپول های خارش دار روی پوست ظاهر می شود و در یک ناحیه خاص جمع می شود که برخی از آنها ممکن است پر از مایع باشند. درمان کهیر پاپولار در نوزادان از آنجایی که این بیماری پوستی نوعی کهیر است، گزینه های درمانی مشابه سایر کهیرها است. اگرچه ضایعات کهیر پاپولار معمولاً خود به خود از بین می روند، اما در برخی موارد ممکن است مزمن و عود کننده باشند. کورتیکواستروئیدهای موضعی یا آنتی هیستامین ها ممکن است توسط پزشک برای درمان خارش شدید تجویز شود. درماتیت تماسی در نوزادان درماتیت تماسی نوعی اگزمای پوستی است که در اثر تماس پوست با یک ماده حساسیت‌زا ایجاد می‌شود. این بیماری بیشتر در نوزادان و کودکان تا سه سالگی دیده می شود. به طور کلی، درماتیت تماسی ممکن است تحریک کننده یا آلرژیک باشد. علل و علائم درماتیت تماسی در نوزادان مهم ترین علل این بیماری تماس با مواد حساسیت زا مانند پوشک، الیاف لباس، عطرها و رنگ های مورد استفاده در محصولات کودکان است. همچنین این حساسیت پوستی در اثر تماس با فلزاتی مانند نیکل، آلومینیوم، کبالت، جیوه و سایر فلزات ایجاد می شود. دستکش های لاستیکی که توسط پزشک یا مراقب شما هنگام تمیز کردن یا معاینه نوزادتان استفاده می شود نیز ممکن است باعث واکنش آلرژیک شود. مهمترین علائم درماتیت تماسی در نوزادان عبارتند از: خارش خفیف تا شدید در ناحیه تحت تماس. پوست خشک. پوست خشک. پوسته پوسته شدن با حاشیه های قابل مشاهده. درمان درماتیت تماسی در نوزادان. همچنین شستشوی ناحیه درماتیت با آب سرد و استفاده از مرطوب کننده ها می تواند به کاهش علائم بیماری کمک کند. کورتیکواستروئیدها و آنتی هیستامین های موضعی نیز در موارد حاد با تحریک شدید تجویز می شود. نکاتی برای پیشگیری از آلرژی پوستی برای پیشگیری از حساسیت پوستی در نوزادان علت آلرژی را شناسایی کرده و از آن اجتناب کنید. توصیه می شود مادران شیرده از خوردن غذاهای حساسیت زا خودداری کنند. قبل از معرفی غذاهایی مانند تخم مرغ، ماهی، سویا و غیره با پزشک کودک خود مشورت کنید. برای جلوگیری از حساسیت به کک و ساس، حیوانات خانگی و فرش ها را تمیز نگه دارید. برای جلوگیری از درماتیت تماسی آلرژیک، از قرار دادن کودک در معرض آلرژن ها خودداری کنید. از پوشک و لوازم بهداشتی استاندارد و بدون عطر برای نوزادان استفاده کنید. در پایان لازم به ذکر است که برخی از بیماری ها و حساسیت های پوستی در نوزادان مانند کهیر ممکن است خفیف باشد و نیاز به مراقبت فوری پزشکی نداشته باشد. اما در موارد حاد با علائم شدید در نوزادان، بهتر است به پزشک مراجعه شود. اکثر آلرژی های پوستی زمانی که آلرژن ها وارد نمی شوند از بین می روند، اما گاهی اوقات ممکن است دوباره عود کنند. در موارد خفیف استفاده از کرم های موضعی در کاهش علائم و خارش موثر است. در صورت بروز علائم یا عدم بهبود در نوزاد، در اسرع وقت به پزشک اطفال خود مراجعه کنید.

دیدگاهتان را بنویسید