فیبروم رحم فیبروم رحم فیبروم یا فیبروم رحم چیست؟ | فیبروم


فیبروم ها یا فیبروم ها تومورهای خوش خیم، غیر سرطانی و مونوکلونال هستند که شایع ترین توده لگنی هستند و از کلاژن، فیبرونکتین و پروتئوگلیکان تشکیل شده اند. در این مقاله قصد داریم همه چیز در مورد فیبروم رحم را برای شما توضیح دهیم و به تمامی سوالات شما در این زمینه پاسخ دهیم پس با ما همراه باشید. علل فیبروم رحم شایع ترین عارضه اندیکاسیون هیسترکتومی است و میزان بروز آن در زنان به عوامل مختلفی بستگی دارد از جمله: ژنتیک: این عامل به ناهنجاری های کروموزومی و نامنظمی کلاژن در کلوئید بستگی دارد. هورمون ها: باید بگوییم استروژن و پروژسترون در رشد فیبروم تاثیر بسزایی دارند. چاقی و قاعدگی زودرس عواملی هستند که باعث افزایش تولید هورمون استروژن و در نتیجه تشکیل فیبروم می شوند. از جمله عواملی که باعث کاهش تولید هورمون استروژن می شود، سیگار است، اما با ورزش و چند قلو (پاریتی) می توان نقش محافظتی را در این راستا اعمال کرد. فاکتورهای رشد: فاکتورهای رشد، پروتئین ها یا پلی پپتیدها که به صورت موضعی توسط سلول های ماهیچه صاف و فیبروبلاست ها تولید می شوند، رشد فیبروم ها را عمدتاً با افزایش ماتریکس خارج سلولی افزایش می دهند. باید بگوییم که بسیاری از این عوامل رشد در فیبروم ها بیش از حد بیان می شوند. سن: بروز فیبروم رحم با افزایش سن افزایش می یابد. عوامل هورمونی درون زا: اگر قرار گرفتن در معرض هورمون های درون زا زیاد باشد، همانطور که در قاعدگی زودرس (قاعدگی کمتر از 10 سال) دیده می شود، خطر فیبروم رحم افزایش می یابد و قاعدگی دیررس خطر فیبروم رحم را کاهش می دهد. دادن سابقه خانوادگی: خطر فیبروم رحم در بستگان درجه اول زنان مبتلا به فیبروم 2.5 برابر افزایش می یابد. نژاد: زنان سیاه پوست بیشتر از زنان سفیدپوست فیبروم دارند. (بدون در نظر گرفتن عوامل خطر شناخته شده) وزن: به ازای هر 10 کیلوگرم افزایش وزن بدن و با افزایش شاخص توده بدنی (BMI)، خطر ابتلا به فیبروم 21 درصد افزایش می یابد. رژیم غذایی: رژیم غذایی غنی از گوشت گوساله یا سایر انواع گوشت قرمز و ژامبون باعث افزایش بروز فیبروم می شود، در حالی که رژیم غذایی سرشار از سبزیجات سبز این خطر را کاهش می دهد. ورزش: احتمال ابتلا به فیبروم در زنانی که در گروه بیشترین فعالیت بدنی (تقریباً ۷ ساعت در هفته) هستند، بسیار کمتر از زنانی است که در گروه کم‌ترین فعالیت بدنی (کمتر از ۲ ساعت در هفته) قرار دارند. داروهای ضد بارداری خوراکی: هیچ رابطه قطعی بین داروهای ضد بارداری خوراکی و بروز فیبروم وجود ندارد. به نظر نمی رسد تشکیل فیبروم های جدید تحت تأثیر استفاده از داروهای ضد بارداری خوراکی باشد. هورمون درمانی یائسگی: در اکثر زنان یائسه مبتلا به فیبروم، هورمون درمانی باعث تحریک رشد فیبروم نمی شود. اگر فیبروم ایجاد شود، به احتمال زیاد پروژسترون علت آن است. بارداری: با افزایش جفت، میزان بروز و تعداد فیبروم های آشکار بالینی کاهش می یابد. روند تغییر شکل میومتر در دوره پس از زایمان، چه زایمان طبیعی باشد و چه زایمان سزارین که به دلیل آپوپتوز و از بین رفتن تمایز ایجاد می شود، ممکن است علت پسرفت فیبروم باشد. آسیب بافتی: آسیب سلولی یا التهاب ناشی از عوامل محیطی، عفونت یا هیپوکسی، به عنوان مکانیسم شروع تشکیل فیبروم پیشنهاد شده است. بروز میوم در زنان با سابقه عفونت های مقاربتی، سابقه استفاده از دستگاه های داخل رحمی IUD یا سابقه تماس با تالک افزایش نمی یابد. ویروس هرپس سیمپلکس نوع 1 و 2، کلامیدیا در فیبروم یافت نمی شود. علائم فیبروم رحم خونریزی غیر طبیعی: باید بگوییم که این عامل هنوز به طور واضح با منوراژی تایید نشده است. درد: احساس درد لگن در زنان مبتلا به فیبروم اندکی بیشتر از زنان بدون فیبروم است. علائم ادراری: فیبروم ممکن است علائم ادراری ایجاد کند و افزایش اندازه رحم در ارتباط با فیبروم با علائم ادراری مرتبط است. تشخیص فیبروم رحم با معاینه لگنی: در معاینه لگنی، بر اساس کشف رحم بزرگ، نامنظم، سخت و غیر حساس، معمولاً می توان فیبروم های ساب سروز و داخل جداری مهم بالینی را تشخیص داد. اندازه رحم که با معاینه دو دستی ارزیابی می شود، حتی در اکثر خانم هایی که BMI آنها بیش از 30 است، در معاینه پاتولوژی با اندازه و وزن رحم رابطه خوبی دارد. در مواردی که تشخیص تقریباً قطعی است، معاینه معمول سونوگرافی ضروری نیست. با این وجود، تشخیص قطعی فیبروم زیر مخاطی اغلب به سونوگرافی، هیستروسکوپی یا تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) نیاز دارد. تصویربرداری: در زنان علامت دار، متخصص زنان و زایمان اغلب از روش های پزشکی و غیر تهاجمی یا جراحی استفاده می کنند که اغلب به ارزیابی صحیح اندازه، تعداد و محل فیبروم بستگی دارد. شایان ذکر است که سونوگرافی در دسترس ترین و کم هزینه ترین روش تصویربرداری برای افتراق فیبروم ها از سایر مشکلات پاتولوژیک لگن محسوب می شود و برای ارزیابی رحم هایی که حجم کمتری دارند قابل اعتماد است. درمان فیبروم رحمی بیمار پس از مراجعه به جراح، متخصص زنان و زایمان، تحت درمان فیبروم قرار می گیرد. در این راستا، متخصص زنان و زایمان درمان های زیر را برای رفع فیبروم اعمال می کند که عبارتند از: انتظار و نظارت: عدم درمان فیبروم به ندرت باعث ایجاد مشکل می شود (به جز زنانی که از کم خونی ناشی از منوراژی رنج می برند). طبی: در این نوع درمان، بیمار با مصرف داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی میزان خونریزی ناشی از منوراژی را کاهش می دهد. درمان جراحی: این نوع درمان شامل: میومکتومی شکمی، سزارین و میومکتومی همزمان، میومکتومی لاپاروسکوپی، میومکتومی هیستروسکوپی، آمبولیزاسیون شریان است. رحم، انسداد شریان رحمی، سونوگرافی متمرکز با هدایت رزونانس مغناطیسی. چند نکته در درمان فیبروم رحم در زنان بدون علامت فیبرومی که می خواهند در آینده نزدیک باردار شوند، با بررسی حفره رحم از طریق سونوگرافی، هیستروسکوپی یا MRI، اطلاعات مفیدی در مورد وجود فیبروم زیر مخاطی و تأثیر احتمالی آنها بر باروری . در صورت عدم تغییر شکل حفره رحم، فیبروم ها نیازی به درمان ندارند و بیمار می تواند اقدام به بارداری کند. اگر شکل حفره رحم تغییر کند، میومکتومی (هیستروسکوپی شکمی) را می توان در نظر گرفت. متخصص زنان و زایمان هازگ می تواند میومکتومی لاپاراسکوپی و بستن چند لایه میومتر را انجام دهد. در زنان بدون علامت که مایل به حفظ باروری نیستند، باید تحت مراقبت (انتظار هوشیارانه) در نظر گرفته شود. در این موارد لازم است به طور دوره ای علائم بیمار بررسی شود و لگن برای ارزیابی اندازه رحم بررسی شود. در زنان علامت دار که مایل به حفظ باروری هستند و علامت اصلی آنها خونریزی غیرطبیعی است، سطح هموگلوبین پایه باید اندازه گیری شود، زیرا ممکن است با کم خونی همزمان باشد. در صورت تغییر شکل حفره رحم، میومکتومی (هیستروسکوپی یا شکمی) باید در نظر گرفته شود. در زنانی که عمدتاً دارای دردهای مربوط به فیبروم یا علائم فشار هستند، میومکتومی، هیسترکتومی و آمبرالیزاسیون شریان رحم یا سونوگرافی متمرکز می‌تواند استفاده شود. در زنان علامت دار که نمی خواهند باروری را حفظ کنند، در صورتی که هیچ درمانی در آن مقطع زمانی مطلوب نباشد، می توان از رویکرد نظارتی (انتظار همراه با نظارت) استفاده کرد. زنان علامتدار قبل از یائسگی ممکن است تا زمان یائسگی، زمانی که علائم اغلب فروکش می‌کنند، خواهان یک رویکرد نظارتی باشند. در این موارد می توان از میومکتومی (هیستروسکوپی، شکمی یا لاپاراسکوپی)، هیسترکتومی (واژینال، لاپاراسکوپی یا شکمی) یا آمبولیزاسیون شریان رحمی استفاده کرد. باروری و فیبروم‌های رحمی وجود فیبروم‌های زیر مخاطی میزان باروری را کاهش می‌دهد و حذف آن‌ها میزان باروری را افزایش می‌دهد. فیبروم های ساب سروز روی باروری تاثیری ندارند، اما برداشتن آنها باعث افزایش باروری می شود. فیبروم های داخل جداری ممکن است باروری را اندکی کاهش دهند، اما برداشتن آنها باعث افزایش باروری و بارداری نمی شود. تا زمانی که مشخص نشده است که فیبروم های داخل جداری باروری را کاهش می دهند و میومکتومی باروری را افزایش می دهد، جراحی میومکتومی نباید تشویق شود.

دیدگاهتان را بنویسید